सांजगुंफण |११|

सांजेच्या शामल क्षणांना
कणाकणानिशी तळव्यावर पेलून
एकाकी नावाड्यासारखी
मी मध्यरात्र पार करतो
तरंग उमटवत जाणा-या
आठवणींच्या समयांशी
एक एक क्षण.. ते ही एकच कण
जोडून पुढे जाणे भाग असते.

मागे सोडून दिलेल्या
सांजेच्या निश्वासांना एव्हाना
जलसमाधी मिळालेली असते.

पुढ्यात उभे ठाकलेले दवबिंदू
एव्हाना भुकेल्या पोरासारखे
रडून थकलेले असतात.

अन मी फक्त एकाकी नावाड्यासारखा
माझ्या सुप्त संवेदनांची नाव
एकट्यानेच व्हलवत असतो
वाट चुकलेल्या नावेसारखा

खूप दिवसांनतर

खूप दिवसांनतर शाई खळकन फुटली

सैरावैरा धावली...

निळसर होऊन सांडली...

म्हणाली,

' तू मला कागदावर उतार

आता अजिबात स्वस्थ बसवत नाही

कश्यातरी रेघोट्या मार....

मग भले येऊ ना देत

शब्दांना अलंकारिक हात पाय

ओबड धोबड का होईना

पण काहीतरी जन्माला घाल.

चुकवू नकोस फसवू नकोस

लिहायचे प्राक्तन टाळू नकोस

प्रसवत नाही म्हणून निराश होऊन

वाट चुकल्यागत थांबुही नकोस

प्रसुतीच्या वेदनांना सोसेन मी निमुटपणे

माझी काही हरकत नाही..

आपलेपणाने बाप म्हणून

सही मात्र देऊन जा...

खूप दिवसांनतर शाई खळकन फुटली

सैरावैरा धावली...

निळसर होऊन सांडली...

 

रुबाई

अबोल पणती तेवून उंबरठ्यावर
आठवणींचे काहूर फुटते मनभर
पापणी मुक्याने विझलेल्या वातीपरी,
टीप टीप सांडे विरह भारला गहिवर

रुबाई

पिंपळपान गहीवरे आठवणींचे
काहूर उधळे मनभर संकेतांचे
आर्त दिठीतून विरघळणाऱ्या धारा
दु:ख गुणगुणे गात्रातून विरहाचे

चारोळी

एकांताच्या व्यथा तिच्या पापणीच्या आड
परसात कललेले मोग-याचे झाड
शून्यातल्या नजरेची चुकामुक होते
अशातच उंब-यात सांज मावळते